معجزه

حالیا معجزه باران را باور کن
و سخاوت را در چشم چمنزار ببین
و محبت را در روع نسیم
که در این کوچه تنگ
با همین دست نهی
روز میلاد اقاقی ها را
جشن میگیرد
حال جان یافته است
تو چرا سنگ شدی
تو چرا این همه دلتنگ شدی
باز کن پنجره ها را
و بهاران را باور کن

اتفاق خوب

دل من دیگر سراغش را نمی گیرد
دل من دیگر هوای او را در سر ندارد
چه شده است بر من...نمی دانم؟
من که سرا پا عشق بودم.من که با یاد او بر پا بودم
پس چه گذشته است بر من
هنگامی که به چشمانش می نگرم
دیگر شوری در سینه ام احساس نمی کنم
دیگر آن احساس درونم را گرم نمی کند
نمی دانم؟نمی دانم؟چه گذشته است بر من
هر چه بود گذشت و چه خوب....

سکوت

شکنجه پنهان سکوت را آشکار کن
زیبا ترین حرفت را بگو
و هرگز هراس مدار از آن که بگویند سخن بیهوده می گویی
که حرف ما سخن بیهودگی نیست
که عشق خود بیهوده نیست
عشق خود فردا است
خود همیشه است

راه عشق

 

راهیست راه عشق که هیچکس کناره نیست

آنجا جز آنکه جان بسپارد چاره نیست

خوشا

خوشا مرغی که در کنج قفس با یاد صیادش
چنان خرسند بنشیند که پندارند آزادش
نمی فراموشش مکن گاهی بیاد آور
اسیری را که می دانی نخواهی رفت از یادش

حقیقت

و چه بیخود از خود
با رویاهایی از جنس شب
و باورهایی زیر باران...
دور تر ها ستاره ای سوسو می زند...
و گذر خروش از زندگی
در دل تاریکی این کوچه ها...
بی آنکه در یابیم...
در نهایت حقیقت خفته است... .

بیهوده

اقتدار پرواز بیهوده بود
نه پری در کار بود
نه آسمانی

و با خود گفتم
آیا با لب های دوخته
روزی خواهیم خندید

Too Many Times

                     

     Too Many Times You Put Your Life To The Test                                          

                                                                                           

Too Many Times You Have Slept                                                       

به دنبال تو

من در این ظلمت شب خیره به دنبال تو ام
من در این سردی غم گوش به آوای تو ام

آتش عمق وجودم ز تو سرخی دارد
آسمان دل من تیره و من چشم به دیدار تو ام

بارن بارید...

باران بارید
باران
باران سپیده را شست
و چشمان تو روشن شد
پنجره ها
چراغ ها
و دستان دلمه بسته بر شب
سکوت
باد را بار زد
و تو قلبت هنوز سپید بود

                                         

چهره اش آیینه کیست؟
آنکه با من روبه رو بود
درد و نفرین بر سفر
این گناه از دست او بود

زندگی لجن را باید تحمل کرد

این درسته

در زندگی زخم هاییست که مثل خوره روح را در انزوا می کشد و می تراشد
این زخمها را نمیشود به کسی اظهار کرد

اما...

حتی اگه زندگی آدم پر این زخمها باشه (مثل زندگی خود من)نمیشه کاری کرد
اصلا آدم بشینه منطقی فکر کنه...هیچ کاری بغیر از تحمل کردن از دست آدم بر نمی آد
اگه آدم هم نخاد تحمل کنه تنها کسی که خورد و نابود میشه خودشه یعنی وضعیت خودش هم یه معزل جدیده که میره رو بقیه زخمهای روح تراش
پس تنها کاری که آدم میتونه بکنه چیه؟
تحمل
آره عزیزم تحمل

معنی زندگی همینه

زندگی شاید همین باشد
یک فریب ساده و کوچک
آنهم از دست عزیزی که تو دنیا را جز برای او
و جز با او نمی خواهی
به گمان من زندگی باید همین باشد

یک روز...

یک روز
شاید یک روز
که آفتاب
گیسوی نقره ای دماوند پیر را نوازش می کند
در یک روز غریو تندر بارانی
در یک نسیم نوازشگر بهار

یک روز شاید همراه
پرستوی عاشقی
وازه لبخند
به سرسزمین سوخته من
باز گردد

یک روز
شاید
امید کوبه در را بفشارد
و سپیدی ها
تمامی این سیاهی را پر کند

آن روز بر مردگان نیز
سیاه نخواهم پوشید
حتی بر عزیزترینشان

بیاد آور...

به یاد آور که زندگی من باد است
و چشمانم دیگر نیکویی را نخواهد دید
چشم کسی که مرا می بیند دیگر به من نخواهد نگریست
و چشمانت به من نگاه خواهد کرد و من دیگر نخاهم بود

...ایمان...

هیچکس فکر نکرد
که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست
و همه مردم شهر
بانگ برداشته اند
که چرا سیمان نیست
و کسی فکر نکرد
که چرا ایمان نیست
و زمانی شده است که
بغیر از انسان
هیچ چیز ارزان نیست

زندگی

زندگی
شاید یک خیابان دراز است
که هر روز زنی با زنبیلی از آن می گزرد

زندگی
شاید ریسمانی است که مردی با آن
خود را دار می زند

زندگی
شاید طفلی است که از مدرسه بر میگردد

زندگی
زندگی چیست؟

گم در گم

 

روز ها بود که گم شده بودم
یا شاید هم گم کرده بودم
راه رها شدن از فریاد های درونم را
اینجا که رسیدم:
رود خونه بود و درخت
کوه و پرنده
ساز و آواز
اما کسی نبود
یک همراز یک همدرد
ساز داشتن اما
کسی نوای دل من را نمی نواخت
گم کرده بودم همه چیزهای خوب را
نغمه دلم خاموش شده بود
و

 

گزر از تاریکی

باد سبک سر می گذرد
خطی نمی ماند
در یاد
تا ابدیتمان ممنوع می شود
در فکر صبحم
با آن لبان خالی که ترانه ای هرگز نبرد تا بالای خورشید
و به بهای آن گریستم

تو بر شب دخیل بستی
-حاجت بر نیامد-
برگ های خشکیده را در باد کاشتی
-حاجت بر نیامد-
و دهانت را نذر کردی
زبان مرد و
-حاجت بر نیامد-

این هم از عشق من...modern talking

توی راه عاشقی...

توی راه عاشقی فرصت تردیدی نیست
میدونی تو قلب من نقطه تزویری نیست
گریه شبونه را جز تو که تسکینی نیست
مثل این شکسته دل هیچ دل غمگینی نیست

تو چه دیدی که بریدی تو ز هم پاشیدی
تو چه بیهوده ز من رنجیدی
به چه جرمی چه گناهی تو منو سوزوندی
غم عالم به دلم کوبوندی

به تو نفرین دل عاشق دل زار
تو منو غرق خجالت کردی
من آزاده مغرورو ببین
تو چطور بنده ی عادت کردی

بیاد روز هایی که برای هیچ و پوچ و ... تباه کردم

دوستی

دل من دیر زمانی است که می پندارد
دوستی نیز گلی است
مثل نیلوفر و ناز
ساقه ترد و ضعیفی دارد
بی گمان سنگ دل است
آن که را روا می دارد
جان این ساقه نازک را
دانسته
بیازارد

کلامی از دکترشریعتی

خدایا
به من زیستی عطا کن که در لحظه مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است
حسرت نخورم...
و مردنی عطا کن...که بر بیهودگیش سوگوار نباشم

خدایا
در برابر هر آنچه انسان ماندن را به تباهی می کشد...
مرا با نداشتن و ندانستن رویین تن کم...

خدایا
مرا همواره آگاه و هوشیار دار تا پیش از شناختن درست و کامل
کسی با فکری مثبت یا منفی قضاوت نکنم

انتظار صبح

نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر که سحر نزدیک است
هر دم این بانگ بر آرم از دل
وای این شب چقدر تاریک است

 

خیانت

ای دوست
این روز ها
لا هر که دوست می شویم احساس می کنیم
آنقدر دوست بوده ایم که دیگر
وقت خیانت است

روز وصال

ماییم و غم عشق جوانی و خیالی
    وز ماه رخت تنم گشته چون هلالی
با محنت هجر تو شب و روز قرینم
    تا با تو کجا دست دهد روز وصالی

ای دوست...

ای دوست
در ازتای شب اندوهان را
از من بپرس
که در کوچه عاشقان تا سحرگاه تا سحرگاه
رقصیده ام

یک زمان
در یک مکان
با مرگ میعاد خواهم داشت
کاش
آن زمان و آن مکان
اینجا و الان بود

 

خدایا

خدایا
آسان بودن دشوار است
آسانم کن

خدایا
کلام تو بودن  دشوار است
بارانم کن

خدایا
خداوندا
آن نیستم که باید
آنم کن

نقش رنگ من و تو

من با قلم
تو با قلم مو
من بر سپید سینه کاغذ
تو در دشت چرک بوم
من شخم می زنم
تو رنگ
رنگ...
رنگ...

باز کن پنجره ها را ای دوست
هیچ یادت هست
که زمین را عطشی وحشی سوخت
برگ ها پرمردند
تشنگی با جگر خاک چه کرد

لعنتی

لعنت به این زندگی آشغال