یک عمر صبوری

 

 

یک عمر صبور...
قانون تو تنهایی من است
و تنهایی من قانون عشق
و عشق ارمغان دلتنگیست
و این سرنوشت سادگیست
چه قانون عجیبی!
چه ارمغان نجیبی!
و چه سرنوشت تلخ و غریبی!
که هر بار ستاره زندگی را
با دستهای خود
راهی آسمون پر ستاره امید کنی
و خود در تنهایی و سکوت
با چشمهای خیس از غرور
پیوند ستاره ها را به نظاره بنشینی
و خاموش و بیصدا
به شادی ستاره های از تو گشته جدا
دل خوش کنی
و باز هم تو بمانیو تنهایی و دوری
و باز هم تو بمانیو یک عمر صبوری

خوشبختی..

 

 

 

 

دیر رسیدیم مثل همیشه
خوشبختی تمام شده بود وسهم ما را
به دیگران دادند......

یک روز

 

 يک روز
             

               شايد ،يک روز

                که آفتاب گيسوي نقره اي دماوند پير را نوازش مي کند

                 در يک غريو تندر باراني

                 در يک نسيم نوازشگر بهاري

             يک روز 

                شايد همراه پرواز پرستوي عاشق

                واژه لبخند ، به سرزمين سوخته من باز گردد

                اميد ، کوبه در را بفشارد

                و سپيدي جاي تمام اين سياهي ها را پر کند

                آن روز بر مردگان هم سياه نخواهم پوشيد

 
                حتي بر عزيزترينشان...
 

 

ماسه ها

 

 

ماسه ها فرود نمی آید به این آسمان هیچ صدایی نمی رسد بس که گر گرفته " خاکستری و دور است . کدام موج را می خواهی روی موج دیگر بچینی تا به آسمان برسی ؟ موج ها در هم می ریزند و می بینی همان جا هستی که بودی...