به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقیست...

سلام و شاید خداحافظی آبی

 

تصمیم گرفتم دیگه وبلاگمو حذف کنم به چند دلیل که یکیش از همه مهمتره
نمی دونم از چی بگم اولا که از همتون ممنونم که تو این دو سال و نیم منو تحمل کردید و از همتون می خوام منو حلال کنید و اگه از دستم نا راحت شدین ببخشین

کاش دنیای ما بهتر بود کاش آدماش بهتر بودن کاش ما اینقد تو زندگی به خودمون سخت نگیریم
زندگی خودش سخته اگه ما آدما هم بیایم سختش کنیم اگه بیایم فقط واسه همدیگه دردسر درست کنیم نمیشه
اما اگه بیایم نیم ساعت وقت اذان آسمونو نگا کنیم و حظور خدا رو حس کنیم و با دل پاک زندگی کنیم دنیا هم بهتر میشه
اگه بیایم خدا را همیشه ناظر به کارامون بگیریم خیلی بهتر میشه
اگه هرکاری که میکنیم خدا را کنار خودمون ببینیم خیلی زندگی قشنگ تر میشه
اگه درک کنیم هر اندازه که ما از بدی گریزونیم دیگران هم گریزونن اونوقت دیگه دلمون نمیاد به همدیگه بدی کنیم
میدونین بزرگترین مشکل مردم این دوره اینه که تو مادیات غرق شدیم اینقدر سرگرم کارای پوچ روزانمونیم که معنی و مفهوم زندگیمونو یادمون میره
احساسات پاکمون یادمون میره و اگه دیر به خودمون بیایم شاید دیگه نتونیم هیچیو احساس کنیم
انسانیتو احساس کنیم حس همدردیو داشته باشیم و شرمنده به درگاه خدا میریم
از کجا معلوم که یک ساعت بیشر از زندگیمون باقی نباشه چرا فکر میکنیم مرگای یه دفعه ای مال دیگرانه؟
فقط کاقیه خدا رو حس کنیم اون همیشه پیدای پنهان را حس کنیم

مرسی از شما که مطلب آخرمو خوندید تو مرداد این وبلاگ هم بسته میشه

آخر سر هم میگم این وبلاگ واسه دلم خودم ساختمو و واسه دل هستیم میبندمش
هستی من وجود من تقدیم به تو

خدانگهدار همتون

 

آقای ؟؟؟؟؟ نظراتو بخون